|
اختلالات آلت
تناسلي مردانه چيست ؟
آلت تناسلي
مردانه يكي از ساختمانهاي خارجي از سيستم توليد مثل در جنس نر است. آلت تناسلي ۳
قسمت دارد: ريشه(بن) ، كه چسبيده به ديواره شكم است، بدنه يا محور، و سر آلت ، كه
انتهاي آن مخروطي شكل است (سر). مدخل پيش آب راه ، لوله اي كه مني و ادرار را منتقل
ميكند ، در نوك سر آلت قرار دارد.
بدنه آلت
استوانه اي شكل است و از ۳ لوله حفره اي تشكيل شده است. اين حفره ها از بافت مخصوص
اسفنجي شكل قابل راست شدن (شق )تشكيل شده است. اين بافت تشكيل شده از هزاران غار
بزرگ كه با خون پر شده وقتي كه مرد از نظر جنسي تحريك مي شود. وقتي كه آلت از خون
پر ميشود ، آن سفت و راست ميشود، كه اجازه به نفوذ در خلال تماس جنسي ميدهد. پوست
آلت شل و كشدار است تا بتواند خود را همسان با اندازه آلت در زمان يك سيخ شدن
كند.
مني ، كه حاوي
اسپرم( سلول هاي توليد مثل مردانه) است، از ته آلت بيرون رانده ميشود وقتي كه مرد
به اوج جنسي (ارگاسم) ميرسد. اختلالات آلت ميتواند تاثير بر عمل جنسي و زايايي مرد
بگذارد.
چه اختلالاتي
تاثير بر آلت ميگذارند؟
برخي از
اختلالاتي كه تاثير بر آلت تناسلي ميگذارند عبارتند از:
نغوظ دائم
Priapism
Priapism يك
بيماري مزمن است ، كه در آن آلت تناسلي اغلب به صورت دردناكي به مدت چندين ساعت تا
چندين روز به صورت سيخ شده باقي مي ماند. سيخ شدن در نغوظ دائم در ارتباط با فعاليت
جنسي نيست و به وسيله اوج لذت جنسي بر طرف نميشود. علل شايع نغوظ دائم عبارتند
از:
- سو ء مصرف
الكل يا مواد مخدر( بخصوص كوكائين)
- اغلب
داروها شامل، برخي ضد افسردگي ها و داروهاي ضد فشار خون.
- مشكلات
نخاعي
- صدمه به
ناحيه تناسلي
- بيهوشي(هوش
بري)
- درمان
تزريقي آلت( درماني براي ناتواني جنسي عدم سيخ شدن)
- بيماريهاي
خوني، شامل سرطان خون(لوسمي) و بيماري خوني داسي شكلSickel cell
درمان براي
نغوظ دائم مهم است، چون سيخ بودن طولاني مدت مي تواند موجب جاي زخم در آلت شود اگر
درمان نشود. هدف از درمان رها كردن از حالت سيخ شدن و حفظ عمل آلت است. در اغلب
موارد، درمان در برگيرنده تخليه خون به وسيله استفاده از نيدل كه در كناره آلت قرار
مي گيرد مي باشد. داروهايي كه كمك به چروكيده شدن عروق خوني ميكنند، و در نتيجه
موجب كاهش جريان خون به آلت مي شوند، همچنين ممكن است استفاده شوند. در موارد نادر،
براي جلوگيري از صدمه دائم به آلت تناسلي جراحي ممكن است لازم باشد. درمان هر
بيماري زمينه اي يا مشكل سو ء مصرف از ماده در پيشگيري از نغوظ دائم مهم
است.
بدترين عارضه
پرياپيسم, ناتواني جنسي است كه بعد از پرياپيسم طولاني ( چند روز) شايع است. تشخيص
سريع( در عرض چند ساعت) و درمان فوري از بروز اين عارضه جلوگيري مي
كند.
بيماري
Peyronie” s
اين بيماري
وضعيتي است كه در آن يك پلاك يا توده سخت در آلت شكل مي گيرد. پلاك ممكن است در
قسمت بالي آلت ( شايعتر) يا در كناره آلت در لايه هايي كه حاوي بافت سيخ شونده است
شكل مي گيرد. شروع پلاك معمولا به صورت ناحيه اي موضعي از التهاب و ورم است، و
ميتواند به جاي زخم هاي سخت شده توسعه يابد. جاي زخم ها خاصيت ارتجاعي آلت را در
ناحيه درگير كاهش مي دهد.
اين بيماري
اغلب در شكل ملايم آن اتفاق مي افتد كه بدون درمان در ۶ تا ۱۵ ماه بهبود مي يابد.در
اين موارد، مشكل از مرحله التهاب جلوتر نميرود. در موارد شديد، بيماري مي تواند
براي سالها ادامه يابد. پلاك هاي سخت شده قابليت انعطاف را كاهش مي دهد، موجب درد و
فشار به آلت در خم شدن و يا كماني شدن در خلال سيخ شدن آلت ميگردد.
بعلاوه خم شدن
آلت، بيماري Peyronies ميتواند علت دردهاي عمومي به همان اندازه سيخ شدن دردناك آلت
باشد. همچنين ميتواند موجب پريشاني روحي، و در نتيجه تاثير بر تمايل مرد و توانايي
براي عمل جنسي بگذارد.
علت دقيق اين
بيماري روشن نيست. مواردي كه به سرعت ايجاد ميگردند، كمتر طول ميكشند و اغلب اوقات
بدون درمان از بين ميروند و اغلب به علت صدمه و ضربه كه موجب خونريزي در بافت آلت
مي شود ايجاد ميگردد. برخي از موارد بيماري Peyronies ، هرچند كه به آهستگي شكل
ميگيرند، آنقدر شديد هستند كه نياز به درمان جراحي دارند. ديگر علل ممكن بيماري
Peyronies عبارتند از:
-
واسكوليت(التهاب رگها). اين يك نوع التهاب عروق خوني و لنفاوي است. اين التهاب
ميتواند منجر به تشكيل بافت جاي زخمscar شود.
- اختلالات
بافت پيوندي. به گفته انسيتو ملي سلامت ، حدود ۳۰% از مردان با بيماري Peyronie
همچنين مي توانند دچار اختلالات ديگري كه تاثير بر بافت پيوندي در قسمت هاي ديگر
بدن داشته باشد شوند. اين اختلالات عموما موجب كلفت شدن يا سخت شدن بافت پيوندي
ميگردد. بافت پيوندي يك بافت ويژه است مانند غضروف، استخوان و پوست كه كار آن حمايت
از ديگر بافت هاي بدن است.
- ارثي. برخي
مطالعات نشان دهنده اين است كه افرادي كه فاميل با بيمار Peyronies هستند در خطر
بيشتري براي توسعه بيماري هستند.
چون نشان
بيماري Peyronies اغلب بدون درمان جمع و ناپديد مي شود، بيشتر پزشكان پيشنهاد
انتظار براي ۱ تا ۲ سال يا بيشتر قبل از قصد به اصلاح توسط جراحي ميكنند. در خيلي
از موارد، جراحي نتايج مثبتي ميدهد. ولي چون عوارض ميتواند اتفاق افتد، و خيلي از
مشكلات همراه با بيماري Peyronies است(براي مثال، كوتاه شدن آلت تناسلي) به وسيله
جراحي تصحيح نمي شود، اغلب پزشكان ترجيح به انجام جراحي فقط براي مردان با آلت
كماني كه شديد باشد دارند كه تماس جنسي را غير ممكن مي سازد.
دو شيوه جراحي
براي درمان بيماري Peyronies استفاده ميشود. در يك روش پلاك ها برداشته ميشود و
به دنبال آن تكه اي از پوست يا مواد ساخته شده (پيوند پوست) گذاشته ميشود. با تكنيك
دوم ، جراح بافت كناره آلت را در عكس قضيه برداشته و تاثير خميدگي را برطرف
ميكند.اولين روش ميتواند قسمتي از عمل سيخ شدن ، بخصوص سفتي آن را از دست بدهد.
دومين روش، مشهور به شيوه Nesbit ، موجب كوتاهي آلت در حالت سيخ شده
ميگردد.
درمانهاي غير
جراحي براي بيماري peyronies شامل تزريق دارو مستقيما به داخل پلاك در تلاش براي
نرم كردن ناحيه درگير، كه موجب كاهش درد و تصحيح كجي آلت ميگردد.
بيماري پيروني
از علل بروز افسردگي و اختلالات زناشويي در مردان است
گاهي در اطراف
خودمان مرداني را ميبينيم كه افسردهاند و وقتي از آنها شرح حال كاملي ميگيريم،
متوجه ميشويم كه مثلا در رابطه زناشويي با همسر خودشان نيز دچار بيميلي شديد
هستند و ضمنا از اظهار اين مشكل نزد پزشكان نيز پرهيز ميكنند.تنها بعد از
مشاورههاي روان است كه مشخص ميشود برخي از اين افراد به بيماري خاصي مبتلا هستند
كه رابطه زناشويي را براي آنها مشكلساز و دردناك كرده است و علت آن هم شايد ضربه و
آسيبي باشد كه ممكن است در حافظهشان جايي نداشته باشد. نام اين بيماري، پيروني
است...
بيماري پيروني
كه به «سفتي پلاستيكي آلت» ترجمه شده است، نوعي اختلال در بافت فيبري آلت تناسلي
مردان است كه به علت رشد پلاكهاي ليفي در بخشي از بافت نرم آلت به وجود ميآيد و ۱
تا ۴ درصد مردان به اين عارضه مبتلا ميشوند. بيشتر افراد به علت نوع خاصي از
درگيري بافت آلت، دچار بروز انحناي آلت به سمت بالا ميشوند. اين بيماري همچنين
نشانگان ناخن خميده نيز ناميده ميشود و در نهايت، چون جراحي فرانسوي به نام
فرانسوا ژيگو دولاپيروني در سال ۱۷۴۳ براي اولين بار اين بيماري را شرح داد، آن را
به نام پيروني هم مينامند.
اگرچه كمي
انحناي آلت، طبيعي است و بسياري از نوزادان پسر با اين حالت به دنيا ميآيند و
مشكلي هم ندارند، اما هنگامي كه اين مساله موجب درد و سفتي و بروز ضايعاتي مانند
طناب (به نام پلاك) يا انحناي غيرطبيعي آلت در زمان نعوظ يا تحريك شود، ميگوييم
كه فرد به بيماري پيروني دچار شده است.
● روند بيماري
چگونه است؟
برخلاف تصور،
پيروني فقط موجب انحنا نميشود؛ بلكه موجب برجستگي و دندانهدار شدن بافت آلت و
باريكشدگي و كوتاهي آن نيز ميشود. دردي كه در ابتداي بيماري وجود دارد، حدود ۱۲
تا ۱۸ ماه بعد از شروع بيماري از بين ميرود. اختلال در نعوظ و سفتي آلت در پاسخ به
تحريك جهت فعاليت زناشويي به درجات گوناگوني وجود دارد و در مراحل پيشرفتهتر
بيماري بروز مييابد و موجب دردناك و مشكل شدن فعاليت زناشويي ميشود.اگرچه اين
بيماري در هر سن و نژادي مشاهده ميشود، مردان ۴۰ سال به بالاي نژاد قفقازي بيشتر
به اين عارضه دچار ميشوند. اين بيماري نه مسري است و نه خطر بروز سرطان را افزايش
ميدهد. اين بيماري فقط مردان را مبتلا ميكند و فقط محدود به آلت تناسلي است،
اگرچه عده چشمگيري از افراد به بيماري بافت همبند در ناحيه دست و به ميزان كمتر در
پا نيز مبتلا ميشوند؛ مانند بيماري دوپويترن. احتمال بروز اين بيماري به صورت
ژنتيكي نيز وجود دارد.
● علت اين
بيماري چيست؟
علت اين
بيماري هنوز شناخته شده نيست اما تصور بر اين است كه سابقه ضربه و آسيب به آلت طي
فعاليت زناشويي علت عمده بروز چنين عارضهاي است؛ حتي اگر خود فرد از چنين سابقهاي
آگاهي نداشته باشد. اگرچه هنوز تاييد شده نيست، گفته ميشود برخي داروهاي فشار خون
مانند پروپرانولول نيز ممكن است از عوامل بروز اين بيماري باشند.
● كدام پزشك،
كدام درمان؟
پزشكان مسوول
تشخيص و درمان اين گونه بيماران، جراحان و متخصصان بيماري كليه و مجاري ادراري و
تناسلي يا اورولوژيستها هستند و پزشكان ديگر كمتر ميتوانند دست به اقدام درماني،
حتي در صورت تشخيص درست بزنند.
بدون درمان،
حدود ۱۲ تا ۱۳ درصد از بيماران، خود به خود بهبود مييابند و ۴۰ تا ۵۰ درصد بدتر
شده و بقيه نيز بدون تغيير باقي ميمانند. بسياري از روشهاي درماني با استفاده از
مكملهاي دارويي و ويتاميني مانند ويتامين E آزمايش شدهاند اما نتايج قطعي
نبودهاند، اگرچه تاثيرات پراكندهاي هم نشان دادهاند. تركيب ويتامين E و كلشيسين
هم آثار درماني و تاخير در پيشرفت بيماري را نشان داده است. تركيبات جديدتر شامل
داروهاي ضد التهاب است كه كمابيش موثر بوده است. از تركيباتي چون پارا آمينوبنزوات
پتاسيم، استيل ال-كارنيتين، پروپيونيل ال-كارنيتين، ال-آرژينين و سيلدنافيل يا
واياگرا و پنتوكسيفيلين نيز به طور معمول استفاده ميشود. اينترفرون آلفا-۲ب و
فرمول سوپراكسيد ديسموتاز نيز با تاثير مثبت همراه بودهاند. تزريق وراپاميل به
داخل پلاكهاي فيبروز آلت در برخي بيماران موثر بوده است.
درمان جراحي
با تكنيكهاي گوناگون از جمله روش نسبيت Nesbit به ويژه اگر يك جراح با تجربه در
زمينه جراحيهاي ترميمي انجام دهد و پروتزهاي آلت نيز به ويژه در موارد پيشرفته
موثر واقع ميشود.
در زمينه طب
فيزيكي و وسايل توانبخشي، روشهاي كششي توسط خود بيمار و تعدادي از وسايلي كه نيروي
طولي ايجاد ميكنند و همچنين استفاده از وسايلي مانند وكيوم يا پمپ آلت براي اصلاح
اختلال نعوظ در دست تحقيق و بررسي است.
در پايان بايد
گفت كه بيماري پيروني، يك بيماري جسمي است اما بر روان فرد بيمار تاثير بسياري
ميگذارد و بايد به ياد داشته باشيم كه مشاوره رواني براي اينگونه افراد كه شايد
با همسر و پزشكشان هم در اين باره صحبت نميكنند، لازم و ضروري است.
● تازههاي
درمان بيماري
مبتلايان به
بيماري پيروني ميتوانند اميدوار باشند كه به زودي نوعي درمان غيرتهاجمي براي آنها
به بازار ميآيد. اين دارو كه زيافلكس نام دارد در محل ضايعه تزريق ميشود. مطالعات
درباره ۱۲۰ بيمار در ۱۱ دانشكده پزشكي ايالات متحده انجام شده و بيماران پس از
درمان به مدت ۳۶ هفته مورد پايش قرار گرفتند. اين بيماران همگي دچار خمشدگيهاي
معادل ۳۰ تا ۹۰ درجه در جسم آلت تناسلي بودند. در اين بيماران، داروي زيافلكس در
درون پلاك ضايعه تزريق شد، به طوري كه هر بيمار دو بار در هفته و هر شش هفته يك بار
براي سه دوره تحت تزريق كلاژناز قرار گرفت. به اين ترتيب هر بيمار شش تزريق از
زيافلكس دريافت كرد. در نهايت بيماران بهبود قابل توجهي در ميزان خمشدگي آلت
تناسلي را تجربه كردند كه گاهي به حدود ۶۰ درجه مي رسيد. با توجه به اينكه حدود يك
ميليون مرد به بيماري پيروني مبتلا بوده و از عوارض آن در رنج هستند، اميد ميرود
كه داروي زيافلكس در آيندهاي نه چندان دور به عنوان يك گزينه درماني ايدهآل براي
اين بيماري مصارف زيادي پيدا كند.
دكتر توماس
وگمن ميگويد: «مهمترين بخش از كارآزماييهاي انجام شده، بررسي ميزان رضايت
بيماران، پيش و پس از تزريق داروي زيافلكس و اثر آن در عملكرد زناشويي آنها بود و
خوشبختانه كارآزماييها نشان دادند كه اثر اين دارو نسبت به دارونما در بهبود
عملكرد زناشويي و افزايش رضايت بيماران، بسيار چشمگير است.»
پزشكان
معتقدند كه اين دارو نه تنها براي بيماري پيروني، بلكه براي بيماريهاي ديگري همچون
دوپويترن و كپسوليت چسبنده (شانه منجمد) نيز ميتواند گزينه درماني مناسب و با
تهاجم اندكي را پيش رو قرار دهد. به نظر ميرسد پس از تزريق دارو در محل هريك از
ضايعات مزبور، ماساژ منظم محل تزريق ميتواند اثربخشي درمان را افزايش
دهد.
× ادامه مطلب ×
+ | نوشته شده در: ۱۱ آذر ۱۳۹۰ توسط: مرد
نظرات (0)
|